Een clubicoon is ons ontvallen.

Soms zijn er momenten waarop woorden tekortschieten. En toch willen we als vereniging niet zomaar doorgaan alsof er niets is gebeurd. Henriëtte was namelijk niet zomaar een lid van TTB. Ze was betrokken, actief, warm aanwezig en op veel manieren verbonden met onze club.

Veel mensen kennen Henriëtte natuurlijk als verloskundige. Ze stond aan de wieg van zo’n 5.000 baby’s, maar ook aan de wieg van onze vereniging. Vanaf het begin was ze betrokken bij TTB en tot kort geleden is ze actief lid gebleven.

Henriëtte was iemand met oprechte aandacht voor mensen. Bij lief en leed binnen de club: ze zag het, leefde mee en liet van zich horen. Ook als bestuurslid heeft ze haar bijdrage geleverd. Daarnaast hielp ze als vrijwilliger ontelbare keren mee bij de toenmalige Stichting Triathlon Bodegraven. Vaak zonder veel poeha, gewoon doen wat nodig was. Zoals echte clubmensen dat doen.

Ook sportief heeft Henriëtte haar sporen nagelaten. In 1993 deed ze mee aan de triathlon van Almere. Mooi is het verhaal dat haar fietstraining toen vooral bestond uit het op en neer fietsen van de Hoogendoornlaan. Niet omdat dat nu het meest spectaculaire trainingsrondje van Nederland was, maar omdat ze dan snel weer thuis kon zijn als er een bevalling was. Dat typeert haar: sportief en toegewijd, maar altijd met oog voor anderen.

Naast in het water was Henriëtte ook vaak óp het water te vinden, met de schaatsen ondergebonden. Nog niet eens zo lang geleden schaatste ze de Elfstedentocht op de Weissensee. Ook dat zegt veel over haar: sterk, actief, ondernemend en niet iemand die zomaar stil bleef zitten.

Nog niet zo lang geleden kreeg Henriëtte te horen dat ze galwegkanker had. De vooruitzichten waren slecht. Sindsdien heeft ze haar afscheid op indrukwekkende, bewuste en waardige wijze vormgegeven. Kort voor haar overlijden verscheen nog een mooi afscheidsinterview in de krant.

Op haar verjaardag heeft Henriëtte afscheid genomen van het leven.

Dat komt binnen. Ook als je wist dat het eraan zat te komen. Misschien juist dan. Omdat iemand die zo bij het leven hoorde, er nu niet meer is.

Henriëtte heeft haar triathlonspullen — haar fiets, kleding en andere spullen — nagelaten aan de club, met het verzoek om daar een mooie bestemming voor te vinden. Die bestemming is gevonden: de jeugdafdeling kan deze spullen goed gebruiken. Zo blijven haar betrokkenheid bij de sport en bij onze vereniging ook op die manier voelbaar.

We herinneren Henriëtte als iemand die veel heeft betekend. Voor haar omgeving, voor talloze gezinnen, voor onze vereniging en voor veel mensen binnen TTB persoonlijk.

Onze gedachten zijn bij haar naasten.